Najczęściej wszak to witanie odbywa się przy dźwiękach tego, co lubimy, co dobrze już znamy. W rytmie naszej młodości. Ha, zaśmiałem się w duchu, bo przecież staruszkiem jeszcze nie jestem. Nie jestem też młodzieżą, choć czasem chcę się tak jeszcze czuć. W klubie w którym się bawiłem przekrój wiekowy był spory (a ja byłem gdzieś bliżej strzałki tego wykresu). Zabawne mi się wydało, kiedy wszyscy skacząc przy wtórze muzyki powtarzali za Kazikiem: „wyjechali na wakacje wszyscy nasi podopieczni…” i to zarówno będący tam studenci, jak i „starsza młodzież” (like me;), która w 90% podopiecznych ni dzieci nie posiadała. Ot, specyfika naszych czasów.

Ja oddałem się dawnym sympatiom… Lata mijają, lecz serce wciąż mocniej bije w rytm takich utworów:

A niedługo święta. Cały czas jednak jest oczekiwaniem na wielkie spotkanie z Prawdą i Życiem… i Miłością doskonałą.

po pierwsze to debiutancka powieść Paolo Giordana (ur. 1982), która ukazała się w 2008 roku.

po drugie film Saverio Constanza (rocznik 1975) – trzeci w dorobku tego reżysera i scenarzysty.Nakręcony na podstawie powieści P. Giordana i przy współpracy z nim. Film miał swoją premierę w 2010 roku.

po trzecie to płyta Mike Pattona, lidera legendarnego zespołu Faith No More, który w swoim dorobku ma dziesiątki płyt. Wśród nich ścieżkę dźwiękową do filmu Samotność liczb pierwszych, czyli The Solitude of Prime Numbers.

Samotność liczb pierwszych w języku autora to La Solitudine dei numeri primi.

Jak wyczytałem w jednej z gazet, ta płyta dobrze ilustruje film, lecz niestety – w przeciwieństwie do muzyki mistrzów (Ennio Morriconego, Gato Barbieriego czy Georges’a Delerue) – nie broni się sama, w oderwaniu od obrazu. Ale posłuchajcie sami…

Oto pieśń na ten czas – czas Adwentu, czyli oczekiwania na powtórne przyjście Jezusa. Tęsknota ludu za swym zbawicielem… Tak, jak na pierwsze przyjście czekali Żydzi przebywający w niewoli rzymskiej, tak teraz my czekamy, walcząc ze zniewoleniami naszych grzechów. Choć o ileż nam łatwiej być powinno, skoro mamy u Ojca tak potężnego orędownika – Jezusa Chrystusa, który już za nasze grzechy umarł.

Czy w chwili Jego powtórnego przyjścia okażemy się równie ślepi na Mesjasza, jak potomstwo umiłowanego Jakuba?

Oczekując tego przyjścia, śpiewajmy, posługując się słowami m.in. z księgi proroka Izajasza:

A wszystko to dzięki temu, że trwa jeszcze Prezydencja Polska w UE.

Niestety nagranie jest dalekim odbiciem doświadczenia jakim jest słuchanie muzyki w auli. Jednak to jedyna możliwość, aby zachować pamięć kilku koncertów na których byliśmy z moją żoną.

Wtorek 8. listopad

Włoski zespół Il Tempio Armonico.

Jeden z najlepszych koncertów: repertuar (Vivaldi), ekspresja, perfekcja.

Piątek 11. listopada

Japońska Orchestra Libera Classica

W Poznaniu zaprezentowali Mozarta i Haydna (może trudny repertuar, a może Mozart na żywo do mnie nie przemawia?). Wielkie zaangażowanie, i to pomimo głosów ulicy św. Marcin, który dominował tego wieczoru w moim mieście (Aula Nova na szagę z CK Zamek). Na youtube znalazłem Beethovena w ich wykonaniu:

Niedziela 13. listopada

Francuscy Les Ambassadeurs, wraz Alexisem Kossenko.

Przepiękny acz nieznany mi repertuar (G.P. Telemann, J.G. Pisendel, J.D. Heinichen), urzekający dialog między rogami i fletami, obojami i fagotem, rogami a innymi instrumentami. Pełnia.

Tu Alexis Kossenko z inną orkiestrą (Les Ambassadeurs powstał dopiero w 2010) wykonuje J.S. Bacha

[1] – M. Michalski, M. Wasielewski, 81:1 Opowieści z Wysp Owczych, Wydawnictwo Czarne, Wołowiec 2011, s. 298n

Znacie ten tekst?

To oczywiście Iron Maiden „The Prisoner”.

Jakież było moje zdziwienie (i olśnienie), kiedy usłyszałem te słowa w filmie (dokładnie w serialu). Od razu skojarzyłem ten fragment. Pomyślałem, że utwór zainspirował kinematografię.

Błąd. Okazało się, że miniserial z 2009 roku z Jamesem Caviezelem w roli numeru 6 jest remakem serialu z lat sześćdziesiątych. Zatem to film natchnął Steve’a Harrisa i Adriana Smitha do stworzenia niezapomnianej piosenki.

Tu zapowiedź miniserialu, który jest już dostępny (polecam obejrzeć The Prisoner):

Swoją drogą, ciekawe, jak popularne są ostatnio(?) filmy, w których bohater czuje się zagubiony, uwięziony, obcy w świecie, w którym żyje…

Czy Ty też czujesz się w tym świecie więźniem? Albo masz wrażenie, że to nie Twój świat?

Jedyny klip z tego wydarzenia, jaki znalazłem w sieci. Choć byli tam dużo lepsi, a walki drużyn prezentowały się przednio.

…ale może kiedyś uda mi się zobaczy na żywo takich tancerzy.

Nie jestem wykształcony muzycznie i nie odróżniam tenora od barytona. Myli mi się obój z klarnetem. Nie wiem, czy ktoś fałszował, czy wszyscy śpiewali czysto, wyciągając każdą nutę, akord, czy Bóg wie co. Wiem jednak, że muzyka Mitcha Leigha wpada w ucho i pozostaje w nim na długo… Polskiego przekładu dokonali:   Antoni Marianowicz i Janusz Minkiewicz. (Obsadę możesz poznać tutaj).

A zatem… Miguel de Cervantes, trafia do lochów inkwizycji (szpitala wariatów), za ściągnięcie podwójnej daniny od klasztoru . Tam broni się pokazując swe dzieło don Kichote’a.  Tutaj mała próbka tego, czego można się spodziewać muzycznie (niestety nie w wykonaniu poznańskiego zespołu, lecz Teatru Muzycznego w Gdyni):